BESTEMMINGEN

Abu Dhabi (2)
Argentinië (2)
Aruba (1)
Australië (7)
Bahama's (1)
Bali (3)
Barbados (1)
Bolivia (1)
Bonaire (2)
Botswana (2)
Cambodja (1)
Canada (9)
Chili (3)
China (1)
Colombia (1)
Costa Rica (3)
Cuba (5)
Dubai (1)
Ecuador (1)
Florida (4)
Hawaii (1)
India (1)
Indonesië (3)
Japan (2)
Malediven (2)
Maleisië (2)
Namibië (3)
Nieuw-Zeeland (4)
Oman (1)
Peru (3)
Rwanda (2)
Seychellen (1)
Sri Lanka (3)
St. Lucia (1)
Suriname (2)
Taiwan (1)
Tanzania & Zanzibar (1)
Thailand (2)
USA (7)
Vietnam (1)
Zuid-Afrika (3)
Een review uit Cuba

Cuba, een land van tegenstellingen

Nino van Wolferen over een reis in Cuba op 28 september 2011

Hierbij een verslag dat Nino maakte voor zijn belangstellende collega’s: Cuba was fantastisch en we kunnen het iedereen aanbevelen. Cuba heeft op meerdere fronten diepe indruk gemaakt. Een land van tegenstellingen.

Tegenstellingen

In de steden prachtige pleinen, mooie koloniale panden, gezellige straten, overal muziek op straat, in restaurants, uit huizen, veel kleuren en geuren. Maar ook verval, niet afgebouwde panden die staan te verrotten, niet afgebouwde panden die gedeeltelijk toch bewoond worden. Net buiten de prachtige centra krottenwijken of van die kleurloze en vervallen (naar onze maatstaven rijp voor de sloop) flatgebouwen. Staan bij ons voor huizen en/of appartementcomplexen auto’s, daar overwegend paarden en ossen en soms oude Amerikaanse auto’s.

Armoede

De socialistische/communistische heilstaat van Fidel Castro kenmerkt zich door armoede. Je waant je soms in een tijdmachine een eeuw terug. Water uit de pomp, het land ploegen met een houten ploeg, voortgetrokken door 1 of 2 ossen en vervoer met paard en wagen. Natuurlijk er rijden ook bussen, zelfs luxe met airco, maar overwegend zijn het door de westerse wereld afgedankte exemplaren (bussen uit Florence, van Connexxion en de bekende Amerikaanse Schoolbus gezien) of vrachtwagens met een opbouw, die doen denken aan de treinen die de Duitsers gebruikten om de Joden af te voeren. Het vergelijk is gruwelijk maar bij het zien van die vrachtwagens was dat onze eerste associatie. Bij haltes staan dan tientallen (in de steden) en soms honderden (buiten de stad langs de ‘snelweg’) mensen te wachten. Gegeven de frequentie kan het niet anders dat ze er soms uren zullen staan. Wachten op een bus, wachten totdat iemand het liftgebaar wil beantwoorden, wachten op paard en wagen. Wachten is een essentieel deel van de dag voor een Cubaan: wachten voor een bank, wachten voor een winkel, wachten voor een restaurant en wachten op werk bij de verzamelplaats in de hoop dat er werk voor je is die dag. Die armoede trouwens. Het meest gevraagd is geld. De vraag is overigens discreet en indirect. Ze bieden een geldbiljet of munt zonder waarde met de afbeelding van Che Guevara aan. Of moeders bieden hun baby aan om foto’s van te maken. Of zwaar opgemaakte vrouwen in traditionele klederdracht met sigaar in de mond vragen om een foto te maken. “Do you want to make picture?” en als je dat gedaan had dan moest er wel betaald worden. Overigens was dat vooraf, voor de goede verstaander en observator, al wel duidelijk. Op de tweede plaats van meest gevraagde staat zeep (een luxeartikel), op de derde plaats pennen (is ook luxe). Er is ons niet gevraagd om toiletpapier. Dat kan echter ook als luxeartikel worden getypeerd.

Afwisselend landschap

Het landschap is zeer afwisselend. Rijstvelden, bananenplantages, tabaksvelden, rietsuikerplantages… Soms van Hollands vlak en saai, tot weelderig begroeide heuvels. Mensen zijn overwegend heel vriendelijk, maar kunnen, zeker in de steden, ook hinderlijk opdringerig zijn. Een keer ‘no gracias’ zeggen volstaat echt niet. We hebben ons soms op een wijze gedragen die jegens een medemens ongepast is: slaande bewegingen met opmerkingen in de sfeer van ‘rot op’, hetgeen in combinatie met bewegingen en gezichtuitdrukking goed begrepen werd. Over Fidel Castro gesproken en trouwens ook Che Guevara: je komt ze overal tegen, met name de laatste. Het monument op de Dam te Amsterdam is helemaal niets vergeleken bij het monument ter nagedachtenis aan Che in Santa Clara. Staat het monument op de Dam in het centrum en is het drukbevolkt; het monument ter nagedachtenis aan Che ligt net buiten de stad. Moederziel alleen liepen we over het gigantische plein en het gigantische monument.

De weg vinden

De weg vinden in Cuba was soms een ramp: er is niet of nauwelijks wat aangegeven of borden worden niet herhaald. Voorbeeld: Trinidad recht door; na kilometers kom je bij een T-splitsing; geen bord; naar links of naar rechts? Gelukkig hadden we twee hele goede kaarten van Cuba gekocht en kan Joke heel goed kaart lezen. De weg vragen is ook niet simpel. Vraag je het aan een langs de weg staand iemand dan is de kans groot dat zijn eigen belang telt (een lift), vraag je het in een stad aan een fietser, dan is de kans groot dat ook zijn eigen belang speelt (voor geld breng ik je), rest om het aan agenten te vragen, maar we hebben er niet een gevonden die Engels spreekt en in een aantal gevallen heb ik ernstig getwijfeld of ze überhaupt konden lezen (ze keken soms naar de kaart of de plattegrond of het opgegeven adres of ze water zagen branden). We hebben de weg ‘n keer aan de berijder van een fietstaxi gevraagd. Onze ervaring: hij heeft ongeveer 10 minuten door allerlei smalle straatjes met ons rondgereden en heeft onderweg en passant nog een vriendje gecharterd om mee te helpen. Aangekomen nabij de plaats van bestemming (het hotel dat we moesten hebben, lag in een autovrije straat) bleek dat we op het moment van vragen 100 meter van het hotel en een mogelijke parkeerplaats af waren geweest. We hebben ze desondanks per persoon een tip gegeven: het zweet liep ze met stralen van het hoofd. Na ontvangst van de tip, kwamen de vervolg­vragen: “how long do you stay?”, “do you need a guide?”, “shall I pick you up with a bicitaxi?”, “shall I show you the city”. We snappen ze: als je CUC’s kunt verdienen dan is dat mooi meegenomen. Het biedt hen ook vele voordelen. We hebben veel waardering en respect voor de ondernemerszin, maar we zijn types die liever onze eigen gang willen gaan. Over “wegen” gesproken. Cuba kent één “snelweg”, door de Cubanen de autopista genoemd. Op sommige delen is die 6 baans. Niet alleen voor auto’s overigens. Ook voor voetgangers, lifters, paard en wagen, ossenkarren, fietsers en mensen die handelswaar aanbieden. Druk? Nee, nooit in de file gestaan. Volgens mij kennen ze het woord file op Cuba niet. Het feit dat het niet druk is op de autopista maakt slalommen met 70 of 90 km per uur mogelijk. Niet omdat het zo leuk is, maar om de gaten in de weg te ontwijken. Gaten waar je je auto total loss in kunt rijden.

Winkels

Supermarkten zul je in Cuba niet tegenkomen, althans wij hebben ze niet gezien. In winkels waar Cubanen met hun eigen pesos kunnen kopen, is het aanbod te verwaarlozen. Toeristen kunnen met hun CUC’s alles kopen, tot luxe artikelen aan toe. Cuba heeft een economie binnen de economie. Hotelpersoneel, restaurantpersoneel, taxichauffeurs, gidsen, prostituees/gigolo’s (die hun klanten in hotellobby’s oppikken), betaal je met CUC’s en geef je tips in CUC’s. Deze Cubanen verdienen aanzienlijk veel meer dan de werknemers die door de staat betaald worden. De mensen die met CUC’s betaald worden, kunnen naar de luxe winkels en kunnen zich allerlei extra’s permitteren, die voor de meeste Cubanen in de verste verte niet zijn weggelegd.   Hoe en wat dan ook: het was fantastisch en we zijn ontzettend blij dat we de reis naar Cuba gemaakt hebben: ook doen!!  

         

Waarom kiezen voor NBBS Reizen

Verre reizen op maat. Flexibel en individueel. Sinds 1927
Uitgebreid reisadvies van een vaste contactpersoon die gespecialiseerd is in uw vakantiebestemming
Gespecialiseerd in reizen naar Amerika, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Azië, Afrika, Midden- & Zuid-Amerika, Caribbean
De reizen op deze website kunt u uitbreiden met extra nachten of bouwstenen. U kunt ook een offerte aanvragen voor een reis die u zelf heeft bedacht.